'Alles komt goed' wil ik zeggen tegen mijn jongere ik

Er zijn van die dagen dat ik tegen mijn jongere ik zou willen zeggen dat alles goed komt.

Dat ik niet moet geloven dat ik niet leuk ben. Niet de moeite waard ben. Te lelijk om mee te spelen.

Ik zou tegen haar willen zeggen dat ik me niet zo moet laten behandelen. Voor mezelf op moet komen. Mezelf op waarde moet schatten.


Dat ik dat best kan. Als ik het probeer.


Ik zou haar willen zeggen dat ik niet zo hard hoef te werken om aardig gevonden te worden. Dat ik niet alles goed hoef te doen. Dat ik fouten mag maken.


Zoveel jaren en therapie later, zoveel gedaan aan persoonlijke ontwikkeling, en dit meisje zit nog steeds in mij.


Beschadigd. Gekwetst. Met een slecht zelfbeeld.


Ze komt minder vaak tevoorschijn. Deze versie van mij. Minder lang ook. Gelukkig.


Maar als ik getriggerd word in mijn pijnen zijn er dagen dat ik me afvraag of ze ooit helemaal weggaat.


Trauma.


Dat ziet diep in je. Zo diep dat je er dagen, weken of jaren niet bij kan komen. En toch, is het altijd aanwezig. Onbewust. Een deel van jou.


Vandaag de dag ben ik trots op waar ik sta. Ik ben zichtbaar. Ik laat mezelf zien. Ik weet dat dat een moeilijke weg voor mij is geweest. Een thema.